Φαιστός

Σε απόσταση 5 χιλιομέτρων από το Τυμπάκι βρίσκεται το Μινωικό ανάκτορο της Φαιστού.

Η κατοίκηση και η περίοδος ακμής της Φαιστού ξεκινά από την Εποχή του Χαλκού στα μέσα της 3ης χιλιετίας π.Χ, όπου δημιουργούνται οι βάσεις για το μινωικό πολιτισμό.

Στις αρχές της 2ης χιλιετίας η εξουσία περνά στα χέρια βασιλιάδων, οι οποίοι ιδρύουν μεγάλα ανάκτορα. Το πρώτο ανάκτορο χτίστηκε από τον Μίνωα στα 1900 π.Χ. περίπου και μαζί με τα άλλα γύρω κτίσματα είχε έκταση 18.000 τετραγωνικά μέτρα, λίγο μικρότερη από εκείνη του ανακτόρου της Κνωσού. Η Φαιστός ήταν η έδρα του άρχοντα-βασιλιά που έλεγχε όχι μόνο τον πλούσιο κάμπο της Μεσσαράς και τους οικισμούς στην ευρύτερη περιοχή, αλλά και την έξοδο προς τη θάλασσα και τα λιμάνια του κόλπου της Μεσσαράς. Κατά τη μυθολογία στη Φαιστό η πρώτη δυναστεία που βασίλεψε ήταν του Ραδάμανθυ, γιου του Δία και της Ευρώπης και αδελφού του Μίνωα. Περί το 1640 π.Χ ισχυρός σεισμός ισοπέδωσε το ανάκτορο. Στη θέση του οικοδομήθηκε νέο, επιβλητικότερο, στο οποίο ανήκουν και τα περισσότερα αναστηλωμένα σήμερα λείψανα, ενώ έχουν αποκαλυφτεί και αρκετά τμήματα του πρώτου ανακτόρου, κυρίως στα νοτιοδυτικά. Το 1450 π.Χ σημειώνεται νέα καταστροφή, όχι μόνο στην Φαιστό, αλλά σε ολόκληρη την Κρήτη. Η πόλη της Φαιστού συνέρχεται από την καταστροφή, κόβει δικό της νόμισμα και συνεχίζει να ακμάζει τους επόμενους αιώνες μέχρι τον 1ο π.Χ. αιώνα, οπότε καταστρέφεται από τη γειτονική Γόρτυνα. Η κύρια Μινωική γραφή , η Γραμμική Α’ , ήταν κι εκείνη δημιούργημα της Φαιστού -όπως απέδειξαν τα ευρήματα του Doro Levi- κι από τη Φαιστό διαδόθηκε σταδιακά σ’ ολόκληρη την Κρήτη. Το σημαντικότερο εύρημα των ανασκαφών, ήταν ο μοναδικός ιερογλυφικός Δίσκος της Φαιστού, το παλαιότερο έργο τυπογραφίας στην Ευρώπη.

Από αρχαιολογική άποψη η Φαιστός είναι η δεύτερη σε σπουδαιότητα μινωική πόλη μετά την Κνωσό.